ΠΟΛΗ

ΠΟΛΗ
Φωτογραφία:Α.Χατζόπουλος

Τετάρτη, 7 Μαρτίου 2018

MΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΔΕΡΚΩΝ κ. ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ " Ἡ εκκλησιαστική μας Μουσική μας δὲν ἔχει σκοπὸ νὰ ντύσει μουσικὰ τοὺς ὕμνους γιὰ νὰ ἀκούγωνται ὡραία, νὰ τέρπουν τὴν ἀκοὴ καὶ νὰ ἔρθουν στὸ κέφι οἱ ἀκροατές.¨


 
ΤΟΥ ΣΕΒ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΔΕΡΚΩΝ κ. ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΓΕΝΟΜΕΝΗΝ ΠΡΟΣ ΑΥΤΟΝ ΤΙΜΗΤΙΚΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΙΝ ΥΠΟ ΤΗΣ ΧΩΡΟΔΙΑΣ " ΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΝ ΑΝΑΛΟΓΙΟΝ ΚΑΛΑΜΑΡΙΑΣ " ΕΝ ΤΗι ΔΗΜΟΤΙΚΗι ΑΙΘΟΥΣΗι "ΜΕΛΙΝΑ ΜΕΡΚΟΥΡΗ "
( 13.12.2017 )
                                   

          Σεβασμιώτατε ἐν Χριστῷ ἀδελφέ, Μητροπολῖτα Νέας Κρήνης καί Καλαμαριᾶς κ. Ἰουστῖνε, Ποιμενάρχα τῆς Θεοσώστου ταύτης Ἐπαρχίας καί Ἐκπρόσωπε τῆς Α. Θειοτάτης Παναγιότητος, τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου,
          Σεβασμιώτατοι Ἀδελφοὶ ἅγιοι Ἀρχιερεῖς,
          Ἄρχοντες Ὀφφικιάλιοι τῆς Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μ. Ἐκκλησίας,
          Ἐντιμότατε κ. Δήμαρχε,
          Ἔντιμοι λοιποὶ ἐκπρόσωποι τῶν Ἀρχῶν,
          Μουσικολογιώτατε κ. Ἀντώνιε Πετρόπουλε, Χοράρχα τῆς Χορωδίας: « Τό Βυζαντινὸν Ἀναλόγιον Καλαμαριᾶς»
          Φιλόμουσος ὁμήγυρις,

          Αἰσθάνομαι πολλὴ συγκίνηση καὶ χαρὰ ποὺ βρίσκομαι ἀπόψε ἀνάμεσά σας, κατόπιν προσκλήσεως τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Χορωδίας τό «Βυζαντινόν Ἀναλόγιον Καλαμαριᾶς», ἡ ὁποία εἶχε τὴν εὐγενῆ πρωτοβουλία νὰ τιμήσει στὸ πρόσωπό μου ἕναν Ἱεράρχη τῆς σεβασμίας Ἱεραρχίας τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου, διοργανώνοντας αὐτὴ τὴν ὄμορφη ἐκδήλωση. Ἀποδέχθηκα τὴν τιμή, διότι τὴν θεωρῶ ὅτι στὴν πραγματικότητα ἀπευθύνεται στὴ σεβασμία καὶ μαρτυρικὴ Μητέρα μας, τὴν Ἁγία τοῦ Χριστοῦ Μεγάλη Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινουπόλεως καὶ στὸ Οἰκουμενικό μας Πατριαρχεῖο, τῶν ὁποίων τέκνο καὶ διάκονος τυγχάνω. Τοῦτο μοῦ τὸ βεβαιώνει, ἐκτὸς τῶν ἄλλων, καὶ τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ Ὅμιλος Μουσικοφίλων τό «Βυζαντινὸ Ἀναλόγιο Καλαμαριᾶς» ἱδρύθηκε οὐσιαστικὰ στὴν Κωνσταντινούπολη, ἐφοῦ ἐκεῖ ἐμπνεύσθηκαν κι ἀπεφάσισαν τὴν ἵδρυσή του οἱ τρεῖς ἐνθουσιώδεις πρωτουργοί, κατὰ τὴ διάρκεια ἑνὸς προσκυνήματός των στὴ Βασιλεύουσα. Ἡ Πόλις, τὸ Φανάρι, τὸ Πατριαρχεῖο μας, τὰ Πατριαρχικὰ ἀναλόγια μὲ τοὺς Ψάλτες μας καὶ τὸν Σύνδεσμο Μουσικοφίλων Κωνσταντινουπόλεως, ἡ ζωντανὴ Παράδοση τῆς πονεμένης Ρωμηοσύνης, οἱ ζωντανοὶ θρύλοι τοῦ Γένους, ὁ Πατριάρχης μας, οἱ ἐκκλησίες μας, τὰ μνημεῖα καὶ τὰ ἁγιάσματά μας, ὅλα αὐτὰ μίλησαν στὴν εὐαίσθητη καρδιά τους κι ἀπεφάσισαν τὴν ἵδρυση τοῦ «Ἀναλογίου», μεταφέροντας τὴ χάρη ὅλων τούτων ἐδῶ, στὴν πόλη σας, στὴν εὐλογημένη προσφυγοεστία τῆς Καλαμαριᾶς. Ἀπόψε, λοιπὸν, δὲν τιμᾶται τόσο ὁ ταπεινὸς Μητροπολίτης Δέρκων, ὅσο ἡ Μήτηρ Ἐκκλησία! Καὶ ἐκ μέρους Της, καὶ ἐκ μέρους τοῦ Παναγιωτάτου Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου μας, ἐγὼ ἔχω τὴν τιμὴ νὰ μεταφέρω σὲ ὅλους σας τὴ στοργή, τὴν ἀγάπη, τὶς εὐχὲς καὶ τὴν εὐλογία του!

          Ἀφοῦ Σύλλογος Μουσικοφίλων μὲ ἐκάλεσε καὶ ἀνάμεσα σὲ φιλομούσους εὑρίσκομαι, θὰ ἤθελα νὰ μοιρασθῶ μαζί σας κάποιες σκέψεις μου γιὰ τὴν ἐκκλησιαστική μας μουσική, τὴ γνωριζόμενη μὲ τὸ ὄνομα «Βυζαντινὴ Μουσική». Στὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας, ἀγαπητοί μου, καὶ μάλιστα στὰ πλαίσια τῆς λογικῆς λατρείας μας, καταφάσκονται καὶ διάφορες μορφὲς τέχνης, ὡς στοιχεῖα ποὺ ἐκφράζουν τὸ βίωμα καὶ τὴν πίστη τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ σώματος, βοηθοῦν στὴ δημιουργία κατανύξεως καὶ μετανοίας, ἐπισυνάγουν τὶς διασκορπισμένες δυνάμεις τῆς ψυχῆς καὶ ἀνυψώνουν τὸ νοῦ καὶ τὴν καρδιὰ στὸν Θεό. Εἶναι οἱ λεγόμενες Ἱερὲς Τέχνες, μὲ κορυφαῖες τὴν Ἐκκλησιαστικὴ Ποίηση καὶ Μουσική, τὴν ἱερὰ Εἰκονογραφία, τὴ Ναοδομία κ.λπ. Ὁ χαρακτήρας τους δὲν εἶναι ψυχαγωγικὸς (μὲ τὴν τρέχουσα ἔννοια τοῦ ὅρου), οὔτε διακοσμητικός. Εἶναι ἀναγωγικὸς καὶ βαθύτατα θεολογικός. Γι’ αὐτὸ καὶ εἶναι ἀπαραίτητες. Ὁ ρόλος τους στὴν ἐκκλησιαστικὴ ζωὴ δὲν εἶναι δευτερεύων καὶ περιφερειακός, ἀλλὰ πολὺ σημαίνων καὶ κεντρικός. Γιὰ παράδειγμα, ἡ Ποίηση, δηλ. ἡ Ὑμνολογία, δὲν ἐκφράζει ἐπιφανειακὰ συναισθήματα, ἀλλὰ ἐκφράζει τὴ Θεολογία μας, τὸ σωτήριο Ὀρθόδοξο Δόγμα, τὶς αἰώνιες δηλ. ἀλήθειες ποὺ πιστεύουμε καὶ ὁμολογοῦμε, ὅπως τὶς ἀποκάλυψε ὁ Θεὸς μέσα ἀπὸ τὶς Ἅγιες Γραφὲς καὶ διὰ τοῦ Ἐνανθρωπήσαντος Μονογενοῦς Υἱοῦ Του, διὰ τῶν Ἀποστόλων, τῶν Προφητῶν, τῶν Πατέρων καὶ τῶν Συνόδων τῆς Ἐκκλησίας Του. Ἡ Εἰκονογραφία δὲν εἶναι μιὰ Θρησκευτικὴ Ζωγραφικὴ πρὸς τέρψιν τῶν ματιῶν, ἀλλὰ εἶναι ἡ διὰ τῆς Εἰκόνος φανέρωση τῆς μεγάλης ἀλήθειας ὅτι ὁ Θεὸς ἀπὸ ἀγάπη ἔγινε ἄνθρωπος γιὰ μᾶς, προκειμένου νὰ μᾶς ἀναγεννήσει καὶ νὰ μᾶς θεώσει. Τὸ πρῶτο τὸ ἐκφράζουν οἱ ἱερὲς εἰκόνες τοῦ Κυρίου, τῆς Θεοτόκου καὶ τῶν γεγονότων τῆς ζωῆς τοῦ Θεναθρώπου (Γεννήσεως, Βαπτίσεως, Μεταμορφώσεως, Σταυρώσεως, Ταφῆς, Ἀναστάσεως, Ἀναλήψεως κ.λπ.), ἐνῶ τὸ δεύτερο οἱ εἰκόνες τῶν Ἁγίων. Οἱ εἰκόνες τῶν Ἁγίων δὲν εἶναι πορτρέτα προσωπικοτήτων ποὺ συντηροῦν τὴ μνήμη τῶν εἰκονιζομένων, ἀλλὰ εἶναι ἅγιες εἰκόνες ποὺ φανερώνουν τὴν αἰώνια δόξα τῶν ἐν Χριστῷ ἀναγεννημένων. Δείχνουν ὅτι ἡ πίστη, ὁ πνευματικὸς ἀγώνας, ἡ ἐν Χριστῶ ζωὴ καὶ ἡ ἐλπίδα τῶν συγκεκριμένων ἀνθρώπων δὲν πῆγαν ἐπὶ ματαίῳ ἀλλὰ δικαιώθηκαν καὶ εἶναι πλέον σεσωσμένοι καὶ τεθεωμένοι μὲ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ. Ἔτσι φιλοτιμούμαστε κι ἐμεῖς νὰ ἀγωνισθοῦμε ἀνάλογα καὶ νὰ φθάσουμε, μὲ τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ, ἐκεῖ ὅπου κι ἐκεῖνοι ἔφθασαν, στὸ φῶς δηλ. καὶ στὴ χαρὰ τῆς Αἰωνίου Βασιλείας.
Ἀνάλογα ἰσχύουν καὶ γιὰ τὴν Ἐκκλησιαστικὴ  Μουσική. Ἡ Μουσική μας δὲν ἔχει σκοπὸ νὰ ντύσει μουσικὰ τοὺς ὕμνους γιὰ νὰ ἀκούγωνται ὡραία, νὰ τέρπουν τὴν ἀκοὴ καὶ νὰ ἔρθουν στὸ κέφι οἱ ἀκροατές. Ἄλλωστε δὲν ὑπάρχουν ἀκροατές. Ἀκροατές ὑπάρχουν στὰ κονσερβατουάρ, στὰ θέατρα καὶ στὰ κέντρα διασκεδάσεως. Στὸ ναὸ ὑπάρχουν προσευχόμενοι. Προσευχόμενοι ποὺ συνάζονται γιὰ νὰ πραγματώσουν τὸ γεγονὸς τῆς Ἐκκλησίας. Ὅπως σημειώνει ὁ μακαριστὸς Μητροπολίτης Κοζάνης Διονύσιος, ποὺ ἦταν ὁ ἴδιος ἄριστος γνώστης καὶ μύστης της, «Ἡ Βυζαντινὴ μουσικὴ χαρακτηρίζεται ὡς ‘’ψαλμῳδία’’, ἡ δὲ λέξις αὕτη ἐκφράζει προσφυέστερον τὸ περιεχόμενον καὶ τὸν χαρακτῆρα τοῦ ὀρθοδόξου ἐκκλησιαστικοῦ ἄσματος καὶ διαστέλλει τοῦτο ἀπὸ πάσης ἄλλης θρησκευτικῆς μουσικῆς τέχνης. ... Εἶναι αὐστηρῶς ἐκκλησιαστικὸν μέλος, ἱερατικοῦ καὶ λειτουργικοῦ χαρακτῆρος, κεχωρισμένον τοῦ ἐκτὸς τοῦ ναοῦ χώρου, ἀπηλλαγμένον παντὸς βεβήλου στοιχείου καὶ ἀμέσως καὶ σαφῶς διακρινόμενον τοῦ κοσμικοῦ ἄσματος. Εἶναι ‘’ὁμοούσιον’’ γέννημα τῆς ὀρθοδόξου λατρείας, ἀνεπτύχθη μετ’ αὐτῆς, καθὼς καὶ αὕτη ἐγεννήθη ἐκ τῆς Ἐκκλησίας καὶ ηὐξήθη μετ’ αὐτῆς» (ΘΗΕ, Γ΄, σ.1146). Σκοπός της κατὰ ταῦτα εἶναι νὰ βοηθήσει τὸν πιστὸ νὰ βγεῖ ἀπὸ τὴν τύρβη τῆς καθημερινότητας καὶ ἀπὸ τὸ ἀγχῶδες τρέξιμο γιὰ τὶς βιοτικὲς μέριμνες, νὰ μαλακώσει τὴ σκληρότητα τῆς καρδιᾶς του, νὰ ἠρεμήσει τὴν τρικυμία τῆς ψυχῆς του, νὰ ἡσυχάσει τὸ νοῦ του, νὰ καθαρίσει τὸν ἐσωτερικό του ὀφθαλμὸ ὥστε νὰ μπορέσει νὰ διακρίνει τὴν ἀγαπητικὴ καὶ σωστικὴ ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ, νὰ ἔρθει σὲ κατάνυξη, νὰ νιώσει τὴ μικρότητα καὶ ἁμαρτωλότητά του, νὰ σταλάξουν δάκρυα λυτρωτικὰ ἀπὸ τὰ μάτια του καὶ νὰ πεῖ ἀπὸ τὰ βάθη τοῦ εἶναι του: -Ἥμαρτον!... Ὁ Θεός, ἰλάσθητί μοι τῶ ἁμαρτωλῶ!... Μνήσθητί μου, Κύριε, ἐν τῆ Βασιλείᾳ Σου!... Ὁ Καθηγητὴς Κων. Καβαρνὸς παρατηροῦσε ὅτι ἡ Βυζαντινὴ μουσικὴ «εἶναι α) ἕνα μέσον λατρείας καὶ β) ἕνα μέσον ἐσωτερικῆς καθάρσεως καὶ τελειοποιήσεως. Ὡς μέσον λατρείας ...ἐκφράζει αἰσθήματα ἱκεσίας, ἐλπίδος, εὐχαριστίας, ἀγάπης καὶ δοξολογίας πρὸς τὸν Θεό, καθὼς καὶ αἰσθήματα ἱκεσίας καὶ τιμῆς πρὸς τοὺς Ἁγίους καὶ ἔχει ὡς ἀποτέλεσμα τὴν ἀνύψωση καὶ τελειοποίηση τοῦ ἔσω ἑαυτοῦ μας» (Ἑλλὰς καὶ Ὀρθοδοξία, σ. 49-50). Κατὰ συνέπειαν τὴν ἐκκλησιαστική μας μουσικὴ χαρακτηρίζει ἡ ἁπλότητα, ἡ σεμνοπρέπεια καὶ ἡ πνευματικότητα, ὅπως ἄλλωστε καὶ τὸ ὅλο σύστημα τῆς λατρείας μας. Ὅπως εὔστοχα  παρατηρεῖ ὁ Φώτης Κόντογλου, ποὺ πολὺ ἀγωνίσθηκε γιὰ τὴν ἐξάπλωση καὶ ἑδραίωσή της, σὲ μιὰ ἐποχὴ ποὺ ἐβασίλευαν στὶς ἐκκλησίες τῆς Ἑλλάδος (καὶ ὄχι μόνο) οἱ ἔκφυλες τετραφωνίες καὶ οἱ καντάδες, «Ἡ Βυζαντινὴ μουσικὴ εἶναι εἰρηνική, λυπηρὴ μὲ παρηγοριά, ἐνθουσιαστικὴ μὲ σεμνότητα, ταπεινὴ καὶ ἡρωϊκή, ἁπλῆ καὶ βαθειά. Ἔχει τὴν ἴδια πνευματικὴ οὐσία ποὺ ἔχει τὸ Εὐαγγέλιο, οἱ ὕμνοι, οἱ ψαλμοί, τὰ συναξάρια, ἡ Βυζαντινὴ ἁγιογραφία. ... Τὸ μέλος της δὲν εἶναι ἀνόσιο, ἐπιδεικτικό, ἀπελπιστικό, κούφιο, ἄνοστο, ἄσκοπο, ἀλλὰ εἶναι πρᾶο, ταπεινό, γλυκὺ μὲ στυφότητα, γεμᾶτο συντριβὴ καὶ ἔλεος, δίνει δόξα πνευματικὴ ἀνέσπερη στὶς ψυχές. ...ἐκφράζει εὐχαριστία, κάνει νὰ πηγάσουνε δάκρυα εὐγνωμοσύνης καὶ χαρᾶς πνευματικῆς» (Περιοδ. «Κιβωτός», Μάϊος 1952, ἀ.φ. 5). Ἔτσι τὴ γνωρίσαμε κι ἐμεῖς τὴ Βυζαντινὴ μουσικὴ στὴν πρώτη κοιτίδα της, στὴν Κωνσταντινούπολη, τόσο στὰ ἀναλόγια τοῦ πανσέπτου Πατριαρχικοῦ Ναοῦ, ὅσο καὶ σ’ ἐκεῖνα τῶν ναῶν τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς Κωνσταντινουπόλεως καὶ τῶν πέριξ Μητροπόλεων καὶ μάλιστα τῆς Χαλκηδόνος καὶ τῶν Δέρκων, ἀλλὰ καὶ στὴν περίπυστη Θεολογικὴ Σχολὴ τῆς Χάλκης, ἡ ὁποία δυστυχῶς ἐπὶ 46 ἤδη χρόνια βρίσκεται ἄδικα σὲ ἀναγκαστικὴ σιωπὴ καὶ ἀπραξία. Ἔτσι τὴ μάθαμε, ἔτσι τὴν ἀγαπήσαμε, ἔτσι γέμισε τὸ αὐτὶ καὶ τὴν ψυχή μας. Καὶ νιώθουμε μεγάλη εὐγνωμοσύνη πρὸς τοὺς μεγάλους Δασκάλους της, Πρωτοψάλτες, Λαμπαδαρίους καὶ λοιπούς, καθὼς καὶ στὸν πάντοτε σὲ ἐγρήγορση καὶ δράση εὑρισκόμενο Σύνδεσμο τῶν Μουσικοφίλων Κωνσταντινουπόλεως, ποὺ ἀγωνίζεται νὰ κρατήσει ζωντανὴ τὴν ἁγιασμένη μουσική μας παράδοση.
Ἄν καὶ ἡ Θεσσαλονίκη πάντοτε εἶχε ὡραία παράδοση Βυζαντινῆς μουσικῆς, καθὼς βρισκόταν ὑπὸ τὴν ἀγαθὴ ἐπίδραση καὶ τῆς Βασιλευούσης καὶ τοῦ πλησιέστερον κειμένου  Ἁγίου Ὄρους, καὶ πάντοτε διέθετε σπουδαίους Ἱεροψάλτας, ἐν τούτοις δὲν ἦταν καθόλου περιττὴ ἡ πρωτοβουλία τῆς ἱδρύσεως τοῦ «Βυζαντινοῦ Ἀναλογίου Καλαμαριᾶς» καὶ εἶσθε ἄξιοι παντὸς ἐπαίνου, τόσο ὁ ἀγαπητὸς Χοράρχης Μουσικολογιώτατος κ. Ἀντώνιος Πετρόπουλος καὶ οἱ ἄλλοι ρέκται καὶ μουσόληπτοι συνιδρυταὶ τοῦ «Ἀναλογίου», ὅσο καὶ ὅλα τὰ στελέχη καὶ μέλη του, ποὺ ἐκάματε μιὰ καλὴ ἀρχὴ καὶ ἤδη μὲ πολλὴ φιλοτιμία ἀγωνίζεσθε γιὰ τὴν ἐπιμελημένη καλλιέργεια τοῦ τιμαλφοῦς μουσικοῦ μας θησαυρίσματος καὶ τὴ μεταλαμπάδευσή του ἀνόθευτου καὶ ἀλύμαντου στὶς νεώτερες γενιὲς τῆς Καλαμαριᾶς καὶ ὅλης τῆς περιοχῆς. Ἐνθυμούμεθα  τάς κατὰ καιροὺς παρουσίας σας στὴν Πόλη ( τοὐλάχιστον δύο φοράς τό ἔτος ) μεθ' ὁμίλου προσκυνητῶν, πού λαμπρύνετε τάς τελουμένας Ἀρχιερατικάς Θείας Λειτουργίας εἰς πανηγυρικάς μνήμεις Ἁγίων ἔν τε τῇ Ἱερᾷ Ἀρχιεπισκοπῇ Κωνσταντινουπόλεως καί εἰς τάς παρακειμένας Ἱεράς Μητροπόλεις, καθώς καί εἰς τήν παρ'ἡμῖν Θεόσωστον Ἐπαρχίαν τῶν Δέρκων, ψάλλοντας τόσο ὄμορφα καὶ κατανυκτικὰ στὰ ἀναλόγια! Πάντοτε εἶσθε εὐπρόσδεκτοι καί ἀναμενόμενοι.
 Μᾶς χαροποιεῖ, ἀγαπητοί, τὸ γεγονὸς ὅτι τὴν προσπάθεια καὶ τοὺς κόπους σας ἐκτιμᾷ  κατ’ ἀξίαν καὶ ἀγκαλιάζει μὲ στοργὴ καὶ εὐλογεῖ ὁ καλὸς Ποιμενάρχης σας, ἀγαπητὸς ἀδελφὸς Μητροπολίτης Νέας Κρήνης καὶ Καλαμαριᾶς κ. Ἰουστῖνος, τοῦ ὁποίου ἡ ἀγάπη γιὰ τὶς ἱερὲς παραδόσεις μας εἶναι γνωστὴ καὶ τεκμηριωμένη. Ἀκόμη μᾶς χαροποιεῖ τὸ γεγονὸς ὅτι τὸ ἔργο σας χαίρει ἐκτιμήσεως ἐπίσης ἀπὸ τὶς τοπικὲς ἀρχὲς καὶ μάλιστα ἀπὸ τὸν Δῆμο καὶ τὸν Ἐντιμότατο Δήμαρχο Καλαμαριᾶς, ποὺ προφρόνως τὸ στηρίζει καὶ θέτει στὴ διάθεση τοῦ «Ἀναλογίου» τὸ Πνευματικὸ Κέντρον «Μελίνα Μερκούρη», ὅπως ἀπόψε. Εὐχόμαστε «περισσεύειν μᾶλλον» μὲ πολλὴ καὶ καλὴ καρποφορία πάντοτε στὶς ἱερὲς προσπάθειές σας γιὰ τὴν καλλιέργεια καὶ διάδοση τῆς ἀνόθευτης Βυζαντινῆς μας Μουσικῆς ποὺ ἀποδεδειγμένα πολὺ ἀγαπήσατε, καὶ νὰ βρίσκετε πλούσια ἠθικὴ καὶ ὑλικὴ ὑποστήριξη ὄχι μόνο ἀπὸ τοὺς διάφορους ὑπεύθυνους φορεῖς, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ ὅλο τὸ φιλόμουσο καὶ φιλόχριστο λαὸ τῆς περιοχῆς καὶ πολὺ πέραν αὐτῆς!
Καθώς, τώρα, ἔρχονται σὲ λίγες μέρες τὰ Ἅγια Χριστούγεννα, καὶ οἱ Ἄγγελοι θὰ μᾶς διδάξουν τὸν οὐράνιο ὕμνο τους: «Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη, ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία», εὔχομαι νὰ βρεθοῦμε ὅλοι ἐσωτερικὰ προετοιμασμένοι κατὰ τὸν καλύτερο τρόπο, γιὰ νὰ μπορέσωμε νὰ τὸν συμψάλωμε μαζί τους θεοφιλῶς καὶ νὰ δεχθοῦμε στὰ βάθη τῆς καρδιᾶς μας τὴ χάρη, τὴν εἰρήνη, τὴ χαρὰ καὶ εὐλογία τοῦ Σαρκουμένου Οὐρανίου Βασιλέως Χριστοῦ!
Εὐχαριστῶ ὁλοκάρδια ὅλους σας, ἀγαπητοί μου, μὲ πολλὴ εὐγνωμοσύνη γιὰ τὴ διοργάνωση τῆς ὡραίας καὶ πολὺ συγκινητικῆς ἀποψινῆς ἐκδηλώσεως, γιὰ τὴν τιμητικὴ παρουσία σας, γιὰ τὶς εὐγενεῖς ἐκφράσεις τῆς ἀγάπης σας καὶ παρακαλῶ θερμὰ γιὰ τὶς προσευχές σας, ὄχι μόνο γιὰ μένα καὶ τὸν ἀγῶνα μου στὴ θεόσωστη Μητρόπολη Δέρκων, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴ Μητέρα Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινουπόλεως, τὸν ἅγιο καὶ μαρτυρικὸ Οἰκουμενικὸ Θρόνο, τὸν Παναγιώτατο Πατριάρχη τοῦ Γένους, καὶ ὅλους ὅσοι βρισκόμαστε στὴ γείτονα Χώρα «ἀγραυλοῦντες καὶ φυλάσσοντες φυλακὰς τῆς νυκτός».
 Καλὰ Χριστούγεννα, εὐλογημένο τὸ ἐπὶ θύραις νέο ἔτος 2018 καὶ χρόνια πολλὰ μὲ ὑγεία καὶ χαρά!

Δευτέρα, 1 Ιανουαρίου 2018

Αντ.Χατζόπουλου,ΕΠΙΣΗΜΗ ΔΕΞΙΩΣΗ ΤΗΣ ΠΡΩΤΗΣ ΤΟΥ ΕΤΟΥΣ ΣΤΗΝ ΑΙΘΟΥΣΑ ΤΟΥ ΘΡΟΝΟΥ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ 1/1/2018

ΠΡΟΣΦΩΝΗΣΗ  ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΠΙΣΗΜΗ ΔΕΞΙΩΣΗ ΤΗΣ ΠΡΩΤΗΣ ΤΟΥ ΕΤΟΥΣ ΣΤΗΝ ΑΙΘΟΥΣΑ ΤΟΥ ΘΡΟΝΟΥ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ 1/1/2018

Παναγιώτατε Δέσποτα,
Σεβασμιώτατοι Άγιοι Αρχιερείς, κύριε Υπουργέ, Άρχοντες Οφφικιάλιοι, κύριε Γενικέ Πρόξενε, εκλεκτή ομήγυρις!

Σεπτή και λίαν τιμητική προτροπή  της   Παναγιότητός Σας, του προσκυνητού μας  αυθέντου και Δεσπότου, εκλήθην, σύμφωνα με παλαιά  παράδοση, κατά την σήμερον ημέραν, εν μέσω του Αγίου Δωδεκαημέρου, πρώτη Ιανουαρίου,  ημέρα της Δεσποτικής Εορτής της Περιτομής του Ιησού Χριστού και της μνήμης του  Αγίου Βασιλείου του Μεγάλου   να διερμηνεύσω ταπεινώς ενώπιον  Υμών, εδώ στην αίθουσα του Θρόνου του Πατριαρχείου μας,  τα αισθήματα των εν τη Πόλει  διατριβάς ποιούντων Αρχόντων ὀφφικιαλίων της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας. Οι υπό   της Σης Παναγιότητος    με το ύψιστο αξίωμα τούτο τιμηθέντες λαϊκοί, επί τω νέω έτει αιτούμεθα ευγνωμόνως τας ευχάς και τας ευλογίας Σας  και Σας  ευχόμεθα έτη πολλά εν υγεία.
Η ανύψωσή μας  στο οφφίκιο του Άρχοντος δημιουργεί αδιάλυτο πνευματικό δεσμό με τον θεσμό του  Οικουμενικού Πατριαρχείου και με τον Προκαθήμενο της Ορθοδοξίας. Σεις ο σοφός Πατριάρχης μας εκτιμώντας την ποικίλη  διακονία ενός εκάστου εξ ημών  μας απονείματε τον σταυρόν της Μεγάλης Εκκλησίας και εμείς οφείλουμε να  συστρατευόμεθα επαξίως ως αρωγοί  στον πνευματικό αγώνα της Μητρός Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως, τόσο οι εντός όσο και οι εκτός των ιστορικών τειχών της Πόλεως, απαξάπαντες. Είπατε πριν από λίγες ημέρες σε συνέντευξή Σας  επί λέξει:  «Προβάλλονται ἐνώπιόν μας, ἰδιαιτέρως σήμερον, πολλαὶ ἀξίαι, αἱ περισσότεραι κίβδηλοι καὶ ἐπιφανειακαί, μὲ ἀποτέλεσμα τὴν σύγχυσιν».  
Σκέπτομαι ότι  ημείς οι οφικιάλιοι, εσωτερικού και εξωτερικού  δεν θα πρέπει να  μένουμε σιωπηλοί, αδρανείς  και ουδέτεροι σε αυτό το νοσηρό  φαινόμενο,  αρκούμενοι μόνο  στις τιμητικές εμφανίσεις εντός των Ναών  και κεκρυμμένοι υπό τον μανδύα του οφικίου,  αλλά έκαστος κατά την δύναμιν αυτού,   δι’ έργου και λόγου  να στηρίξουμε τις γνήσιες αξίες της Ορθοδόξου Εκκλησίας, του Πατριαρχείου  μας, αγωνιζόμενοι κατά κίβδηλων και φανατικών θεωρήσεων και κυρίως κατά του θρησκευτικού φανατισμού. Άλλωστε η σοφή και η σεπτή Κορυφή συμπληρώνει: «Ο θρησκευτικός φανατισμός και ο φονταμενταλισμός απομακρύνουν τους ανθρώπους από τον Θεό. Εάν, μάλιστα, ανεχτούμε κι εμείς οι ορθόδοξοι την δημιουργία τέτοιων φαινομένων στις ενορίες και στις κατά τόπους Μητροπόλεις, τότε να ξέρετε ότι τα παιδιά μας στο μέλλον δεν θα μπορούν να βρουν και να συναντήσουν βιωματικά τον Θεό της ειρήνης».  
Αυτά τα φαινόμενα  εντός ορισμένων Μητροπόλεων τα χαρακτηρίζει η λέξη φανατισμός, η οποία προέρχεται από το λατινικό fanum=ιερό-ναός και ερμηνεύεται ως ο υπερβολικός ζήλος υπέρ κάποιας θρησκείας. Είναι λοιπόν ο φανατισμός  στρεβλός ζήλος και  νοσηρό πιστεύω.   Δυστυχώς  τον ευρίσκουμε  σήμερα   και εντός της Ορθόδοξής μας  Εκκλησίας. Τώρα που το Φανάρι, τα Πατριαρχεία μας,    ανέκαμψαν μερικώς, από το βάρος των πολλαπλών πιέσεων των χαλεπών καιρών και η εδώ Ομογένειά μας και η νεολαία αναπνέει χάρη στο οξυδερκές όραμά σας, δυστυχώς από χείλη  Επισκόπων  των εκτός,  εκτοξεύονται κατά καιρούς αήθεις επιθέσεις, ακατανόητες και ακατάληπτες θεωρήσεις εναντίον της Μητρός Εκκλησίας,  αλλά και σκόπιμες παρερμηνείες των δράσεων και  της ζωής του Οικουμενικού μας Πατριαρχείου.  Διαβάζουμε ακόμη και ύβρεις εναντίον της Κωνσταντινουπολίτιδος Εκκλησίας και της Υμετέρας  Σεπτής Κορυφής από επωνύμους και ανωνύμους. Η «μόδα» να κατηγορούν αδίκως το Οικουμενικό Πατριαρχείο για δήθεν «προδοτική» οικουμενική κίνηση, για δήθεν συμπροσευχές και συλλειτουργίες  με τους ετεροδόξους, αμφισβητώντας παράλληλα   την οικουμενικότητα  και την πρωτοκαθεδρία, αλλά και την Μεγάλη Σύνοδο, δυστυχώς καλά κρατεί.   Όλες αυτές οι συκοφαντίες εκτοξεύονται υπέρ μιας νοσηράς Ορθοδοξίας, που δεν είναι τίποτα άλλο παρά μία φατριαστική-φασίζουσα τάση και στάση Μητροπολιτών  τινων και λαϊκών, εν πολλοίς,  ευεργετηθέντων από το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Παραπλανόνται δυστυχώς -και αυτό είναι πάρα πολύ λυπηρό- και  ορισμένοι ανύποπτοι πιστοί των ενοριών  και έτσι παρεμποδίζονται όπως ακριβώς αναφέρατε στο «να βρουν και να συναντήσουν βιωματικά τον Θεό της ειρήνης». Θα ήταν  φυσικό,  να  εκφράζονταν  διαφορετικές θέσεις με  άσκηση ελέγχου και κριτικής. Εδώ όμως έχουμε σκληρούς χαρακτηρισμούς ύβρεις και προσβολές και τα βέλη είναι εξ οικείων: ομαίμωνες, ομόδοξοι και όχι ετερόδοξοι, αλλά ούτε και αλλόδοξοι. Μεγαλαυχούν και  προκαλούν  κακό στις ψυχές των πιστών. Πρόκειται για σοφιστικέ αντιρρησίες της υποστάσεως του Φαναρίου και του Προκαθημένου αυτής. Η γλώσσα και η κάλαμός τους εκ του ασφαλούς, εξ αποστάσεως, με προκαταλήψεις  και  με φοβικότητες, δίχως να έχουν προσκυνήσει την στήλη της Φραγγελώσεως του Ιησού Χριστού, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Ο εορτάσας  χθες Άγιος Ιάκωβος ο Αδελφόθεος στην θαυμάσια Επιστολή του αναφέρει: «οὕτω καὶ ἡ γλῶσσα μικρὸν μέλος ἐστὶ καὶ μεγαλαυχεῖ.  ..πᾶσα γὰρ φύσις θηρίων τε καὶ πετεινῶν ἑρπετῶν τε καὶ ἐναλίων δαμάζεται  …τὴν δὲ γλῶσσαν οὐδεὶς δύναται ἀνθρώπων δαμάσαι· ἀκατάσχετον κακόν, μεστὴ ἰοῦ θανατηφόρου». Καθ. Ιακ. 3,5-8.
 Εις πείσμα όλων αυτών των παραπάνω ως τείχος άρρηκτον κατέχων την Πίστιν, αίρει τὴν φωνὴν του ἀληθῶς καὶ ορθοτομεί τον λόγον της Αληθείας στην Πὀλη μας και σε όλη την Οικουμένη, ο ασκητικός, ο μετριόφρων, ο συνετός, ο απλός, ο  εν αγιοσύνη  ακηλίδωτο βίο διάγων, ο ανθρωπιστής,  ο παραδοσιακός μας Πατριάρχης Βαρθολομαίος. Ουδείς δικαιούται να Σας προσάψει οποιαδήποτε κατηγορία. Άλλωστε οι φίλαυτοι επικριταί και υβρισταί θα λησμονηθούν σε λίγα χρόνια, ενώ η Πρωτόθρονος Εκκλησία θα πορεύεται προς την αιωνιότητα. Οι  αυτοχειροτόνητοι  προστάτες  δήθεν ζηλωταί της Ορθόδοξου Εκκλησίας   έχουν απένταντί τους όλους εμάς,  τον κλήρο και τον λαό και η προβολή, ας μου επιτραπεί η λέξη της ορθής πίστης μας είναι  και  χρέος όλων ημών των αφφικιαλίων του Θρόνου.   Με τα πνευματικά μας όπλα που είναι η  αγάπη και η ειρήνη του Θεού, με την πίστη μας και την αφοσίωση μας στην Μεγάλη Εκκλησία,  την οποίαν πρωτίστως   ο Χριστός στηρίζει, γιατί είναι δική του, θα λυτρωθούμε από  συκοφαντίας  ανθρώπων. Ας μιλήσουμε για την  καταλλαγή των ανθρώπων  και για  την συμφιλίωση των θρησκειών. Και το κυριότερο: ας προτρέψουμε όλους να στρέψουν επιτέλους τα όμματά τους προς την Πόλη,  εδω όπου κυριαρχεί –αυτονόητα- η πίστη στο Χριστό και στην παράδοσή μας,   δίχως καμία παρέκκλιση προς άλλη κατεύθυνση, όπως κάποιοι κακώς ισχυρίζονται. Να έρθουν στην αγαπημένη μας Πόλη (Ο Μάρκ Τουαίν έλεγε πως «τα ταξίδια είναι θανατηφόρα για τα στερεότυπα), και να παρατηρήσουν τις πολυάριθμες  ορθόδοξες Εκκλησίες των Κοινοτήτων μας, τα Μοναστήρια μας, όπου όλες οι Ακολουθίες τελούνται ανελλιπώς και δίχως παρεκκλίσεις, να δούν τα ιστορικά Σχολεία μας,  τους Συλλόγους  και τους  Συνδέσμους μας, τα πάσης φύσεως Ιδρύματά μας, που είναι τρόπον τινά το δεύτερο σπίτι μας. Οι περισσότερες Εκκλησιές μας είναι κτισμένες στα ερείπια των βυζαντινών, αλλά και παλιότερων ιερών. Μέσα σ’ αυτές, στα απαράμιλλα αυτά έργα τέχνης, συν τοις άλλοις, ενώνεσαι νοερά με το παρελθόν, το ένδοξο και χαλεπό, αλλά παράλληλα ελπίζεις υπό την σκέπην του Δεσπότου Χριστού για το μέλλον. Μέσα στα ιστορικά επίσης και ταυτόχρονα πρωτοπόρα Σχολεία μας είσαι η συνέχεια των φιλοπρόοδων προγόνων σου, αλλά και των διδασκάλων του Γένους σου. Οι εναπομείναντες Σύλλογοι και Σύνδεσμοί μας με τα δραστήρια μέλη τους, αποφεύγουν την καύχηση με την συνεχή προβολή του ένδοξου και χαμένου παρελθόντος, αλλά επικεντρώνονται στην δυναμική προσπάθεια και την δράση του παρόντος, ως αντάξιοι φίλεργοι συνεχισταί της παράδοσης. Όλα τα παραπάνω είναι ενωτικά στοιχεία της ιστορικής μας παρουσίας εδώ, της Ρωμιοσύνης μας, που είναι ριζωμένη και προσηλωμένη στην Ορθόδοξη Πίστη.   Προνόμιο είναι το να ζεις σε Πόλη, όπου όλοι οι   ιεροί χώροι  είναι αδιάψευστοι μάρτυρες του κόπου και του μόχθου αυτών που κατέθεσαν την πίστη τους στο Θεό, αφιερώνοντας το βιός τους. Σχεδόν όλα τα μεγάλα ιστορικά έργα και καλλιτεχνήματα των ανθρώπων είναι έργα θρησκευτικά. Ό,τι πιο λαμπρό, ό,τι πιο τέλειο δημιουργείται με την δύναμη της πίστης. Εκεί που ευρίσκονται όλα αυτά, στις Κοινότητές μας, από μικρά παιδιά και ως έφηβοι, ζώντες εντός του περιβάλλοντος αυτού, προβάλλαμε την δράση μας και ό,τι μας διαφοροποιούσε από το περιβάλλον: τον γνήσιο ορθόδοξο πολιτισμό μας που είναι από αιώνες ριζωμένος εδώ, αλλά και την θρησκευτική και πολιτιστική από αιώνων παρουσία μας. Αυτό το οικουμενικό μοντέλο και τον ορθόδοξο  τρόπος ζωής ασπαζόμεθα. Ουδεμία τούτος έχει σχέση, άπαγε της βλασφημίας, ούτε με αιρέσεις, ούτε με στρεβλή πίστη. Αυτό είναι το από αιώνων προνομιακό και ορθόδοξο βίωμα της ελπίδας και εδώ και στην ορθόδοξη Οικουμένη, υπό την σκέπη της Μεγάλης Εκκλησίας, του Οικουμενικού μας Πατριαρχείου και τώρα υπό την πεφωτισμένη ηγεσία του Πατριάρχου Βαρθολομαίου.
Δύο πρόσφατες θαυμάσιες φωτογραφίες του συνεργάτου Σας και  φίλου Νίκου Μαγγίνα εκφράζουν, όχι χίλιες, άλλα μύριες λέξεις. Η μία στον  ΕΡΘΟ στην Χριστουγεννιάτικη εκδήλωση, όπου Σας περιβάλλουν δεκάδες παιδιά και νέοι και η άλλη    στα νήπια της Αγίας  Τριάδος, όπου κάθεστε στα χαμηλά καρεκλάκια των παιδιών. Ο Μέγας και οραματιστής Πατριάρχης, μετά των μικρών και των νέων της Ομογένειας,  με   ελπίδα   αποτυπώνει το μεγαλείο της ορθόδοξης βιωτής και την   αισιόδοξη πορεία προς το μέλλον.  
Παναγιώτατε,
Την εύσημον ταύτην ημέραν της Πρωτοχρονιάς του σωτηρίου έτους 2018  αιτούμενοι και πάλιν  την ευχή και την ευλογία Σας εφ’ όλους ημάς, που συμπλέουμε μετά της Μητρός Εκκλησίας και της  σοφής Κορυφής επιτρέψτε μου να επαναλάβω προς την ομήγυρη αυτά που είπατε προ ετών στην Θεσσαλονίκη: «Συνεχίζομεν τὴν πορείαν μας ἐν προσευχῇ, καὶ τελευταῖος προσευχητικὸς λόγος μας ἐκ Κωνσταντινουπόλεως εἷναι ἀκροτελεύτιος εὐχὴ τῆς Θείας Λειτουργίας τοῦ Κωνσταντινουπόλεως Ἰωάννου τοῦ Χρυστοστόμου, τοῦ ἀεὶ διδάσκοντος: «Σοὶ παρακατατιθέμεθα τὴν ζωὴν ἡμῶν ἅπασαν καὶ τὴν ἐλπίδα, Δέσποτα Φιλάνθρωπε».
Είησαν τα έτη Σας πολλά.

Αντώνιος Χατζόπουλος
Πόλη, 1.1.2018



  

Τρίτη, 19 Δεκεμβρίου 2017

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΦΡΑΓΚΟΠΟΥΛΟΣ, Ο ΟΡΑΜΑΤΙΣΤΗΣ, Ομιλία Μητροπολίτου Γέροντος Δέρκων κ. Αποστόλου

                             ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΦΡΑΓΚΟΠΟΥΛΟΣ,  Ο ΟΡΑΜΑΤΙΣΤΗΣ  
(Ομιλία Μητροπολίτου  Γέροντος Δέρκων κ. Αποστόλου  κατά το Φιλολογικό Μνημόσυνο  Δημητρίου Φραγκόπουλου, Πόλη,  19/12/2017 Σισμανόγλειο Μέγαρο).

Παναγιώτατε Δέσποτα,  
Πριν από λίγες ημέρες σε πνευματικό μνημόσυνο,  στην Σχολή του Γαλατά,  με την σοφία που Σας διακρίνει αναφέρατε τα εξής: «Εσυνηθίσαμεν, ιδίως κατά τα τελευταία έτη να συνασσώμεθα επί το αυτό και να θριαμβολογώμεν επί του έργου των προκατόχων μας, είτε είναι κληρικοί, είτε είναι λαϊκοί, είτε ιεροψάλται, είτε κοινοτικοί παράγοντες, είτε διδάσκαλοι και εκπαιδευτικοί. Θριαμβολογούμεν και αλληλοεπαινούμεθα, παρελθοντολογούμεν και διατρίβομεν εις στείρας και αγόνους, τελικώς, συζητήσεις. Και προσθέσατε: Συζήτησις και τιμή της παραδόσεως άνευ οραματισμών και σχεδίων διά το μέλλον αποβαίνουν μάλλον εις βλασφημίαν των έργων των Πατέρων μας”.  
Εμπνεόμενος σχετικώς  από την Υμετέραν Σεπτή  Κορυφή, σχετικά με  την σημερινή εκδήλωση και έχοντας γνώση  της βιωτής του  τιμωμένου σήμερα αειμνήστου, επιτρέψτε μου να πω ότι ο  Δημήτριος Φραγκόπουλος αποτελούσε λαμπρή και σπάνια εξαίρεση.  Ναι μεν συχνά τόνιζε την αξία των παραδόσεων και των αξιών της Ρωμιοσύνης, αλλά μη αρκούμενος σε αυτό, έπραττε έργα αντάξια των παραδόσεων του Γένους. Καίτοι έδρασε σε χαλεπούς καιρούς είχε σχέδια για το μέλλον, δεν μεμψιμοιρούσε, δεν έχασε ποτέ την ελπίδα του. Ήταν οραματιστής. Δεν θριαμβολόγησε ποτέ για τους ενδόξους προγόνους μας και τους αείμνηστους προαπελθόντας, αλλά  έπραξε έργα αντάξια αυτών. Είχε και σχέδιο και όραμα. Η βιωτή του, η δράση του και τα κείμενά του, μνήμη των παραδόσεων του τόπου μας, το αποδεικνύουν. Πίστευε απόλυτα στην Ρωμιοσύνη της Πόλης.   
Σήμερα είμεθα εδώ επί το αυτό, στο   Φιλο-λογικό Μνημόσυνό του.   Σκέφτηκα επί τη ευκαιρία  να επικεντρωθώ  στον λόγο, στον γραπτό λόγο του Άρχοντος Διδασκάλου  του Γένους   αειμνήστου Δημητρίου Φραγκόπουλου, στα νοήματα  και στα μηνύματά των γραφομένων του και να προσπαθήσω να καταλήξω σε κάποια συμπεράσματα για την προσωπικότητά του. Προς τούτο, έλαβα υπόψη μου τρείς λόγους  που εκφώνησε ο ίδιος:  ο πρώτος   τον Ιανουάριο του 1994 στην Πόλη, στην Κοινότητα Σταυροδρομίου, στην αίθουσα της Παναγίας του Πέραν, επί τη ευκαιρία του Ιωβηλαίου του και της συνταξιοδοτήσεώς του, ο δεύτερος τον Νοέμβριο του  1995  στην Αθήνα και ο τρίτος, τον Ιούνιο του 2006 στην Πόλη, στο  ιστορικό Συνέδριο της Ομογένειας, του οποίου Συνεδρίου διετέλεσε  Πρόεδρος της Οργανωτικής Επιτροπής.  Προσπάθησα  να αντλήσω  συμπεράσματα τόσο  από τον τρόπο σκέψης του, όσο και   από τα οράματά του για το μέλλον της πολίτικης Ρωμιοσύνης, αλλά  και γενικά να επιβεβαιώσω αυτό που πάντα πίστευα ως παλαιός Ζωγραφειώτης: Ο Φραγκόπουλος ήταν άνθρωπος των έργων και της δράσης  και όχι  της παρελθοντολογίας και της  απραξίας.  Ήταν ο εκπαιδευτικός που δίδασκε με την στάση ζωής  του  και με το παράδειγμά του. Δίδασκε σε  όλους εμάς ήθος,  τους πολίτες και μη. 
Οι κύριοι άξονες  στους τρείς αυτούς λόγους  του Φραγκόπουλου:  Απαριθμεί, ονομάζει, αναλύει και    επικρίνει, όπως ήταν φυσικό,  τα μέτρα  και τις  πιέσεις  κατά της Ρωμιοσύνης από το 1923 και εξής. Αναλύει  τις αρνητικές  επιπτώσεις   αυτών στα θέματα της Παιδείας μας και στον κοινωνικό ιστό της Ρωμιοσύνης  και τέλος, οραματίζεται, προτείνει και προτρέπει τόσο για τα της Παιδείας όσο και για τα θέματα  της Κοινότητος μας.   Έχει οξυδερκείς προτάσεις για τον νυν και   για το μέλλον, και  το  όραμά του  είναι  πάντα παρόν   στους  λόγους του. Έχει  προοπτική για την Πόλη και τους πολίτες. Προτείνει, στραμμένος προς το μέλλον, γνωρίζοντας πολύ καλά  την ιστορία μας  και εξάγοντας πολύτιμα συμπεράσματα από αυτήν. Πουθενά  δεν βλέπουμε, δεν διαβάζουμε, την τυποποιημένη φράση: κάποτε εμείς  εδώ μεγαλουργούσαμε, τώρα παρακμή, κάποτε ήμασταν πολλοί και δυνατοί,  τώρα λίγοι και ανήμποροι. Τουναντίον,  αισιόδοξα μηνύματα  και ελπιδοφόρες σκέψεις αναδύονται από τους λόγους του.
Κατά το Ιωβηλαίο και την συνταξιοδότησή του, το 1994, όπως είναι φυσικό,    επικεντρώνεται στα της  Παιδείας και    μιλά για αρμονία σώματος και ψυχής, για το ιδεώδες του πνεύματος:  «Βασική προϋπόθεση για την διαμόρφωση του Νέου Ανθρώπου είναι η κατάλληλη παιδεία» αναφέρει και συνεχίζει: «περισσότερο από πριν, σήμερα η Κλασσική Παιδεία προβάλλει επιτακτικά σαν ιδανικό για την καλλιέργεια του Νέου το ιδεώδες του πνεύματος. Μια άρτια οργανωμένη παιδεία θα βοηθήσει τους νέους μας να προσαρμόσουν στις νέες απαιτήσεις της ζωής». Με σαφή υπαινιγμό στις δύσκολες τότε  χρονικές συγκυρίες συνεχίζει με νόημα: «Είναι ιεροσυλία, κάθε εμπόδιο που παρακωλύει την  εύρυθμη λειτουργία του Σχολείου και βέβηλος όποιος εμποδίζει την κανονική μόρφωση των αθώων υπάρξεων».  Κατά τον ίδιο, το γένος μας ακόμη και στις πιο σκοτεινές πτυχές της ιστορίας του δεν έπαψε ποτέ να προσβλέπει με εμπιστοσύνη στο μέλλον. Ο  άνθρωπος διαμορφώνεται στο Σχολείο, από την παιδική ηλικία, με την αγάπη των δασκάλων, με την ευτυχία και  ικανοποίηση που θα αισθανθεί από το προσφερόμενο μορφωτικό αγαθό.  Είναι εξαιρετικά σημαντικό,  αυτό που επί λέξει   αναφέρει: «Με αυτή την   υπέροχη αγάπη από την παιδική τους ηλικία, θα γίνουν ευτυχισμένοι.  Και το σπουδαιότερο, θα γίνουν   πραγματικοί  άνθρωποι, όπως ακριβώς διδάσκει η θρησκεία μας». Ο Φραγκόπουλος   δηλώνει με χαρά και  με ευγνωμοσύνη: «ατενίζω τον Ύψιστο και τον ευχαριστώ που με αξίωσε να υπηρετήσω με πίστη και αφοσίωση τα παιδιά της Ομογένειας».
Την επόμενη χρονιά, το 1995 ήδη τιμηθείς από τον Πατριάρχη μας με το οφίκιο του Άρχοντος Διδασκάλου του Γένους,  στην αίθουσα της Αρχαιολογικής  Εταιρείας Αθηνών εκφωνεί ιστορικό λόγο για την ομογενειακή Παιδεία στην Πόλη. Εκεί παρατηρούμε τον δυναμικό διανοούμενο να κάνει ιστορικές αναφορές στα της Παιδείας λέγοντας ότι η παιδεία ακολούθησε μεν  την μοίρα της Ομογένειας, είναι όμως παρούσα και θα είναι παρούσα. Εδώ ο  Φραγκόπουλος ως πραγματιστής και συνάμα ως ευρυμαθής ιστορικός της Πόλης,   αναφέρεται εν συντομία  στην ίδρυση και την λειτουργία   των εκπαιδευτηρίων μας, αναλύει   τα της παιδείας μας, με αριθμητικά και συγκριτικά στοιχεία εκπαιδευτηρίων και μαθητών.  Με πόνο  και  λύπη μιλά   για την φθίνουσα πορεία του στοιχείου μας λέγοντας: «Ζήσαμε μέρες ευδαιμονίας όταν νιώθαμε ότι μας θερμαίνει η θαλπωρή των ηλιαχτίδων, αλλά πιο πολύ ζήσαμε σκληρές περιόδους δοκιμασίας κατά τις οποίες οι καταιγίδες και ο χιονιάς πάγωναν στις καρδιές την ελπίδα». Απαριθμεί όλες τις πιέσεις των Αρχών προς την ομογένεια μία προς μία. Μιλά δικαίως και με θάρρος-μην ξεχνάμε την χρονολογία- για απογοητευτική κατάσταση  στην Κοινότητά μας και στα Σχολεία μας: Για τις σαρωτικές εις βάρος μας αλλαγές που επήλθαν μετά το 1923, για την σταδιακή κατάρρευση  της Ομογένειας και  για των «παθών της τον τάραχο»:  Τις 20 ηλικίες κατά το 1941, τον επάρατο φόρο περιουσίας και όπως λέει χαρακτηριστικά, σε περιόδους που δεν υπήρχε το κυπριακό και άλλα ελληνοτουρκικά. Τα Σεπτεμβριανά του 1955 και όσα ακολούθησαν την δεκαετία του 1960, η τραγική φυγή των δεκαετιών του 1970 και του 1980 τον κάνουν  να μιλά για μια πορεία γεμάτη αγωνία και πόνο. Οι απελάσεις του 1964 ήταν το ξεχείλισμα του ποτηριού και έκτοτε «προχώρησε   γοργά το ξήλωμα». Φυσικά δεν παραλείπει να μιλήσει για τα μέτρα κατά της Παιδείας, που γίνονται ολοένα και πιο καταπιεστικά,  εκείνα τα χρόνια. Οι αρμοδιότητες των τούρκων Υποδιευθυντών, τα θέματα των ελληνικών βιβλίων που δεν έρχονται και που αναγκάζονται να χρησιμοποιούν αντιγραφές και φθαρμένα φύλλα από παλιά βιβλία, οι  ξαφνικές παύσεις των ομογενών εκπαιδευτικών, οι γραφειοκρατικές δυσκολίες, οι  καθυστερήσεις των μετακλητών εκπαιδευτικών, η  ελληνοτουρκική μορφωτική συμφωνία και τα πρωτόκολλά της  με τις δυσμενείς λειτουργίες    και τις παραβιάσεις της.  Ο φόβος και η αγωνία για νέα μέτρα κυριαρχεί: Γράφει: « ο διάβολος βάζει την ουρά του  και ο ουρανός αρχίζει να γίνεται μολυβένιος»..Και συνεχίζει χαρακτηριστικά: «Είναι η περίοδος  που με καρδιοχτύπι ανοίγαμε τον κλειστό φάκελο του Υπουργείου».  Ο Δημήτρης Φραγκόπουλος δεν διστάζει να κάνει και αυτοκριτική ακόμη  στα παραπάνω θέματα  της Παιδείας, για δικές μας παραλήψεις. «Αγνοήθηκε το δυναμικό της Ομογένειας, προτιμήθηκαν εύκολες  λύσεις γατί δεν προβλέψαμε τις λυπηρές εξελίξεις που ξέσπασαν σε βάρος των σχολείων μας.  Στερνή μου γνώση να σε είχα πρώτα» καταλήγει.
Το μεγαλείο όμως  του ανδρός και η θετική στάση ζωής  δεν τον αφήνουν να μελαγχολήσει και να καταθέσει τα όπλα. «έστω και μέσα στα ρημάδια η ζωή συνεχίζει τον δρόμο της» αναφέρει και συνεχίζει αισιόδοξα:  «Οι λίγοι που παραμένουν κρατούν την ευθύνη της βαριάς κληρονομίας, αντέχουν,  αντλούν δύναμη και ελπίδα από την Εκκλησία και ιδιαίτερα από τον Θεοπρόβλητο ηγέτη της τον Οικουμενικό Πατριάρχη μας που αγλαΐζει με το θάρρος και την αποφασιστικότητά Του τον θρόνο των Χρυσοστόμων». Για τον Φραγκόπουλο η Ρωμιοσύνη δίνει και θα δίνει το παρόν στα ιερά αυτά μέρη της γης. Η Κωνσταντινούπολη είναι η αγία Πόλη του γένους μας και ταυτόχρονα ένας από τους ιερότερους τόπους της γης.  Και συνεχίζει με σύνεση  και σοφία: «Οι μνήμες δεν πρέπει να ναρκώνονται, είναι εγκληματικό, είναι απαράδεκτο να εξαντλούμεθα αποκλειστικά σε θρήνους και σε αναθεματισμούς αδιαφορώντας για τις απαιτήσεις του παρόντος και τις αξιώσεις του μέλλοντος». Και πάλι με διάθεση αυτοκριτικής αναφέρει το πυθαγόρειο ρητό : ''Πη παρέβην; Τι δ`έρεξα; Τι μοι δέον ουκ ετελέσθη;'' Τι έκανα που δεν έπρεπε; Τι έκανα που έπρεπε; Τι έπρεπε να κάνω και δεν το έκανα;  Και καταλήγει: Είμαστε μια φούχτα άνθρωποι στεφανωμένοι  με δάφνες μα και με σύμβολα πάθους». Οφείλουμε να μην παραδοθούμε στη μοίρα και να μην θρηνήσουμε Εκκλησίες κλειστές και άλλα σχολεία βουβά και έρημα.
Αυτή την θέληση την εκφράζει και πάλι με άλλο τρόπο λίγα χρόνια μετά. Στα μέσα της δεκαετίας του 2000, ένδεκα ολόκληρα χρόνια μετά τις παραπάνω διαπιστώσεις του αειμνήστου, αναπτερώνεται η ελπίδα της Ομογένειας, βοηθούσης και της  νέας πολιτικής συγκυρίας. Αυτό δεν αφήνει αδιάφορο τον Φραγκόπουλο, ο οποίος περισσότερο αισιόδοξος αλλά και φιλοπρόοδος, στον εμπνευσμένο  λόγο του το 2006,  κατά το ιστορικό Συνέδριο της Ομογένειας, και  πάλι θαρραλέα  αναφέρεται επιγραμματικά σε όλα τα αρνητικά που προηγήθηκαν, αλλά   με ανανεωμένη  σκέψη,  δείγμα και αυτό του πνευματικού του αναστήματος. Τον προβληματίζουν τώρα, το ανθρώπινο  δυναμικό, οι εκλογές που δεν διεξάγονται, οι βακουφικές και οι κοινοτικές διοικήσεις που δεν ελέγχονται,    τα κατειλημμένα και υφαρπαχθέντα ακίνητα της Ομογένειας που δεν επιστρέφονται,  οι περιορισμοί στην διοίκησή τους η έλλειψη ομογενών στελεχών, η κατάσταση της Παιδείας, οι περιορισμοί στις εγγραφές ξένων   μαθητών, η γλωσσική ανεπάρκεια, η απαγόρευση χρήσεως των κενών κτιρίων των Σχολειών από τις Κοινότητες, η υπεράσπιση των δικαιωμάτων της Ομογένειας  εν γένει. Οι κυριότερες προτάσεις του και οι προσδοκίες του το 2016 στο  Συνέδριο: Η αναγνώριση της Οικουμενικότητας του  Πατριαρχείου, η επαναλειτουργία της ΙΘΣΧ, η κανονική  λειτουργία των Κοινοτήτων με έλεγχο από Οικονομική Εξελεγκτική Επιτροπή, η τακτική διεξαγωγή   Εκλογών, η  επαναφορά των λογοδοσιών για περισσότερη διαφάνεια,  η  επιστροφή των ακινήτων μας από το Κράτος, η  άρση των πιέσεων στα σχολεία,  η  επιστροφή των αρμοδιοτήτων στους Διευθυνάς των Σχολείων κ.ά. Εκφράζει με παρρησία και με θάρρος τις απόψεις του. Κατακλύει τον λόγο του λέγοντας: Είμαι υπερήφανος που ανήκω στην Ρωμαίικη Μειονότητα, επιθυμώ εμείς και οι απόγονοί μας να ζήσουμε στην γενέτειρά μας ήσυχα ήρεμα και ειρηνικά, χωρίς τον εφιάλτη των οιωνδήποτε πιέσεων, διατηρούντες αλώβητη την θρησκευτική και κοινοτική μας ταυτότητα υπό την αιγίδα του Πατριάρχη μας.

Παναγιώτατε,
Ο Δημήτρης Φραγκόπουλος όντως επιβεβαίωσε, κατά τα 23 σχεδόν χρόνια που μεσολάβησαν από τη συνταξιοδότηση μέχρι τον θάνατό του, αυτό που ο ίδιος   ταπεινά ανέφερε κατά την ημέρα της αφυπηρεσίας του από τα σχολεία. «Νιώθω  σαν να αρχίζω και πάλι από την αρχή». Όντως,  η   μετέπειτα  πορεία του με την  εμπειρία  πλέον των ετών  ανέδειξε τον Φραγκόπουλο, ως  σημείο αναφοράς για την Πόλη μας  σε όλα τα θέματα της Ομογένειας».  Κατά το διάστημα αυτό υπήρξε το σημείο αναφοράς όλων των Ελλήνων, των εντός και των εκτός. Με τις πολυάριθμες εκπομπές  της ελληνικής τηλεόρασης έγινε γνωστός στο πανελλήνιο και δι’ αυτού πολλοί έγιναν κοινωνοί των ζητημάτων της Ομογένειας. Δεν υπήρχε περίπτωση να επισκεφτεί την Πόλη κάποιος ευαισθητοποιημένος  στα θέματα της Ρωμιοσύνης και νη μη θελήσει να γνωρίσει από κοντά τον Φραγκόπουλο.  Οι εύστοχες παρεμβάσεις του, οι τεκμηριωμένες θέσεις  του, οι προτάσεις του, μέρος των οποίων ευτυχώς πρόλαβε να ζήσει την υλοποίησή τους, και κυρίως  ο βίος  του, τον κατατάσσουν   στο πάνθεο των σοφών διδάσκαλων του Ζωγραφείου, της Ομογένειας και  της Πόλης. Σεμνός και ταπεινόφρων, ουμανιστής,   πνευματώδης,  δεν πρόβαλε ποτέ  τον εαυτό του.  Ευτυχώς πρόλαβε  και είδε  να υλοποιούνται κάποιες από τις προσδοκίες του και τα οράματά του. Πολλές  περιμένουν ακόμη.       
Σας εξομολογούμαι ταπεινώς: Χαιρόμουν να τον χαιρετήσω και να τον συναντήσω. Σε όλα αυτά τα τελευταία  έτη της ζωής του, ήταν πάντα ευγενικός, πάντα χαμογελαστός, όπου και να τον συναντούσα. Μετέδιδε στους συνομιλητάς του θετική αύρα. Είχε πάντα κάτι καλό να πει για  όλους  και για όλα, να σχολιάσει με έξυπνο τρόπο και με πνευματώδες χιούμορ, τα τεκταινόμενα γύρω του. Αυτός ήταν ο Δημήτριος Φραγκόπουλος, θα παραμείνει  αείμνηστος με όλη την σημασία της λέξεως.
Πόλις, 18/12/2017
+Ο Δέρκων Απόστολος






Κυριακή, 3 Δεκεμβρίου 2017

ΑΓΡΥΠΝΙΑ ΑΓΙΟΥ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ


ΑΓΡΥΠΝΙΑ ΑΓΙΟΥ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ ΣΤΟ ΜΑΚΡΟΧΩΡΙ  2017

Ενθυμούμαι ως μαθητής του Λυκείου της Ιεράς Θεολογικής Σχολής της Χάλκης,  στις αρχές της δεκαετίας του 1970,  το ενδιαφέρον μου  για τον μοναδικό έως τότε Άγιο του 20ού αιώνα  Νεκτάριο,  του οποίου  η φωτογραφική απεικόνιση  με εντυπωσίαζε, όπως φυσικά και ο  άγιος βίος  του. Με χαρά όλοι οι συμμαθητές διαβάζαμε και ακούγαμε όσα μας έλεγαν για τον Άγιο της γειτονικής μας Σηλυβρίας, για τον αγώνα του, για το ήθος του και για τον βίο του. Δεν είχα ποτέ φανταστεί  ότι αφενός μεν  θα  με αξιώσει  ο Θεός, όπως και πολλούς άλλους,  να γνωρίσω από κοντά μία αγία μορφή, τον τότε αγιορείτη Γέροντα,   Άγιο Παΐσιο και αφετέρου να ζήσω αγιοκατατάξεις της Εκκλησίας μας, όπως του Αγίου Πορφυρίου και του Αγίου Ιακώβου, προσφάτως. Το νέφος των μαρτύρων και των Αγίων έχει συνέχεια και θα έχει μέχρι της συντελείας των αιώνων, καθότι οι ποιούντες τα αγαθά άνθρωποι, έστω και ελάχιστοι  δεν θα πάψουν να υπάρχουν. Η πίστη τους θα ήταν νεκρή άνευ έργων και ακριβώς τα έργα αυτά τους καταξιώνουν στο σώμα της Εκκλησίας, η οποία εν συνεχεία αναγνωρίζει την ήδη βιωθείσα από το πλήρωμα  αγιότητά τους.  
Στην  ευκλεή Πόλη μας,  στην Ιερά Μητρόπολη Δέρκων από το έτος 2014 και εξής  εορτάζεται και τιμάται ο νεοφανής Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης, κατά την μνήμη του στις 2 Δεκεμβρίου, μετά από σχετική απόφαση του Μητροπολίτου μας Γέροντος Δέρκων κ. Αποστόλου.  Ο  Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος   και  η περί Αυτόν Αγία και Ιερά Σύνοδος  του Οικουμενικού Πατριαρχείου υπέγραψαν το 2013 αυτό που εγράφη πρωτίστως εις τας  βίβλους του Θεού: να εορτάζουμε και να τιμούμε τον Άγιο  Πορφύριο    την ημέρα της κοιμήσεώς του, που συνέβη πριν από 27 χρόνια.  Φέτος  κατά την  κατανυκτική  ιερά Αγρυπνία  στην μνήμη του, στην Εκκλησία του Αγίου Γεωργίου Μακροχωρίου,  ¨παρόντος¨ και του Αγίου μας, μέσω της ιστορηθείσης προσφάτως  εικόνας του,  οι πιστοί  χρίστηκαν με το πνευματικό μύρο του Αγίου συμπροσευχόμενοι κατά   την  κατανυκτική  Αγρυπνία.  Νέοι ύμνοι για τον νέο Άγιο, κατά τον Εσπερινό και τον Όρθρο. Σεμνοπρεπής και ιεροπρεπής θεία Λειτουργία.  Διαρκής δέηση της Εκκλησίας,  όλοι συνηγμένοι επί τῶ αυτῶ. Επικεφαλής  της Αγρυπνίας  εφέτος ο  Θεοφ. Επίσκοπος Ερυθρών κ.Κύριλλος, ο οποίος μετά από πρόσκληση του   Σεβ. Ποιμενάρχου μας χοροστάτησε, με την συμμετοχή όλων των κληρικών της Ιεράς Μητροπόλεως Δέρκων, συμπροσευχομένου και  του Σεβ. Μητροπολίτου Ισπανίας και Πορτογαλίας κ. Πολυκάρπου. Πριν το  «Δι’ευχών» ο Θεοφ. κ. Κύριλλος κήρυξε τον θείο λόγο και  ο Σεβ. Γέρων Δέρκων κ.Απόστολος με σύντομη προσλαλιά του ευχαρίστησε τον χοροστατήσαντα Αρχιερέα, ευχόμενος επιτυχία στο έργο του ως πνευματικού της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κωνσταντινουπόλεως. Ευχήθηκε να είναι   δαψιλής η  χάρη και η μεσιτεία του Αγίου Πορφυρίου για όλους τους πιστούς. Ακολούθησε δείπνο στην κοινοτική αίθουσα, στο οποίο παρεκάθησαν απαξάπαντες.  Ο καινοφανής Άγιος Πορφύριος ας μας επισκιάζει με την χάρη του, μεταφέροντας προς τον Θεόν τα προς σωτηρίαν αιτήματά μας.

Α. Χατζόπουλος, Πόλις,  Δεκέμβριος 2017            

Δευτέρα, 20 Νοεμβρίου 2017

ΛΑΚΗΣ ΒΙΓΚΑΣ:Με ριζικές μεταρρυθμίσεις και τόλμη θα κατοχυρώσουμε το μέλλον της Ρωμιοσύνης στην Πόλη και την Ίμβρο


ΚΡΙΣΙΜΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗΣ
Η διαχείριση της κοινοτικής περιουσίας με συντονισμό μεταξύ των ευαγών ιδυμάτων στην Πόλη κι εκτός
ΟΙΟΜΚΩ – 2η Ημερίδα 
Λάκης Βίγκας: «Η ακίνητη περιουσία της Ομογένειας· σημαντικός παράγοντας για την επιβίωση»

Κύριοι πρόεδροι,
Αγαπητές φίλες, αγαπητοί φίλοι,

            Ιδιαίτερη χαρά αισθάνομαι που συγκεντρωθήκαμε σήμερα ως κωνσταντινουπολίτικη κοινότητα στην Ένωση Ομογενών εκ Κωνσταντινουπόλεως Βορείου Ελλάδος, σε έναν χώρο οικείο μεν, αλλά που, ίσως, παραμελήσαμε μέσα στον δυναμικό άξονα μεταξύ της γενέτειράς μας και την Αθήνα. Ευχαριστώ και συγχαίρω τα αξιότιμα μέλη του Δ.Σ., που συνεχίζουν να διατηρούν τους σκοπούς της Ένωσης, η οποία ιδρύθηκε το 1970.
            Επίσης, θέλω να ευχαριστήσω καὶ την ΟΙΟΜΚΩ και στο πρόσωπο του ακούραστου προέδρου της, καθηγητή κ. Νικόλαο Ουζούνογλου, όλα τα μέλη του Δ.Σ. που είχαν την έμπνευση να οργανώσουν τη 2η ημερίδα στην όμορφη Θεσσαλονίκη, με την οποία τα τελευταία χρόνια συνδεόμαστε όλο και περισσότερο χάρη στους εδώ πολύτιμους φίλους μας, και προτρέπουν την κοινότητα της Πόλης και της Ίμβρου ώστε να έχουμε πολλές επαφές σε διάφορα επίπεδα.
            Η ΟΙΟΜΚΩ από την ίδρυσή της συνεχίζει αδιάκοπα την προσφορά της στους θεσμούς και στους ανθρώπους της Ομογένειάς μας και οφείλουμε να σεβαστούμε και να συμπαρασταθούμε το πολυσχιδές έργο τους, το οποίο θα μπορούσε να χαρακτηρίσει κάποιος ως «διακόνημα στη ρωμιοσύνη».
            Αν και από το συνέδριο του 2006 έως σήμερα μίλησα πολλές φορές για θέματα διοίκησης των κοινοτήτων και αξιοποίηση της ακίνητης περιουσίας μας, ο πρόεδρος κ. Ουζούνογλου επέμενε να συμμετάσχω στη σημερινή ημερίδα και να λάβω το λόγο.
            Ως εκ τούτου θα προσπαθήσω να συνοψίσω τις απόψεις μου προσπαθώντας να είμαι κατανοητός και πεισικός.
            Καθώς όλοι σας γνωρίζετε, εδώ κι αρκετά χρόνια προσπαθούμε να αναβιώσουμε τις πατρογονικές μας εστίες στην Πόλη, Ίμβρο και Τένεδο, να περισώσουμε ό,τι μας έμεινε, να ανανεώσουμε τα διοικητικά μας σώματα, να ενσωματώσουμε νέα στελέχη, να δημιουργήσουμε μία νέα υπαρξιακή αντίληψη, μία εκστρατεία συνύπαρξης με άλλες κοινότητες, στο πλαίσιο της εξωστρέφειας, δηλαδή δεν παραμένουμε μόνον στο διεκδικητικό, αλλά επεκτεινόμαστε και στο πιο ουσιώδες που είναι η αποφασιστικότητά μας να δημιουργήσουμε ένα μέλλον με σύγχρονες προδιαγραφές.
            Σε αυτό το στάδιο έχουμε δύο βασικούς κινδύνους που πρέπει να υπολογίσουμε σοβαρά σε οποιαδήποτε μελλοντική μας στρατηγική. Είναι ο χρόνος και η πληθυσμιακή μας συρρίκνωση.
            Το μέλλον μιας κοινότητας, και μάλιστα μιας ιστορικής, που έχει τεράστιες υποχρεώσεις και προκλήσεις σε μία χώρα δυναμική, με 80 εκατομμύρια πληθυσμό, με μέσο όρο ηλικίας 30 χρόνων είναι δύσκολο να διεκδικήσει κανείς το μέλλον του δίχως ανθρώπινο δυναμικό και εκσυγχρονισμένη διοικητική δομή, η οποία κληρονομήθηκε από τότε που η κοινότητα αριθμούσε 100 χιλιάδες ανθρώπους.
            Η παρούσα ομιλία αποτελεί μία προσπάθεια ανάδειξης των υπαρκτών προβλημάτων στο θέμα της ακίνητης περιουσίας μας και τον ρόλο της συλλογικής ευθύνης στην επίλυσή τους, διότι το θέμα αυτό είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με τα ζητήματα της δημογραφίας, της εκπαίδευσης, της πρόνοιας, της κοινωνικής συμμετοχής κ.ά.
            Η τελευταία δεκαετία αποτέλεσε μια ευτυχή εξαίρεση στην κοινοτική μας ζωή. Μας επεστράφη σημαντικό μέρος κατασχεμένων ακινήτων, αναγνωρίστηκαν ιδιοκτησιακοί τίτλοι, η διοίκηση των βακουφίων περιήλθε, έπειτα από 16-20 χρόνια, στα χέρια εκλεγμένων εφοριών (με μια σπουδαία, βέβαια, απόκλιση).
            Μπορεί να ειπωθεί ότι γενικώς το έργο των εφοροεπιτροπών δεν αντιμετώπισε μεγάλες δυσκολίες από τις αρχές. Με αποτέλεσμα τα βακούφια αφενός να αναπτυχθούν υλικά, αφετέρου να καλύπτουν περισσότερες κοινωνικές ανάγκες. Αυτή η υλική ανάπτυξη επιτεύχθηκε με σχετική ευκολία χάρη στην αλλαγή του οικονομικού προσανατολισμού της χώρας: φιλελευθερισμός κι ενίσχυση της ιδιωτικής πρωτοβουλίας. Ιδίως η επίμονη ανάπτυξη του κατασκευαστικού κλάδου, που επέφερε πλήρη αναπροσαρμογή της αξίας της γης και, ως εκ τούτου, των προσόδων της ακίνητης περιουσίας.
            Ωστόσο, τα παραπάνω, που αποτέλεσαν θεμελιώδεις συντελεστές οικονομικής ανάπτυξης και των βακουφίων μας, φαίνεται να παρακμάζουν. Πασίδηλο, σήμερα, είναι  ότι τόσο στην αγορά όσο και στην κοινωνία επικρατεί μεγάλη ανησυχία. Πολλοί οκονομολόγοι κάνουν λόγο ότι για αστάθεια της οικονομίας ενώ άλλοι διατείνονται ότι μία νέα κρίση βρίσκεται προ των πυλών.
            Παράλληλα, αντιμετωπίζουμε ραγδαίες αλλαγές και στον οικονομικό-τραπεζικό τομέα. Δημιουργούνται νέοι τρόποι αξιοποίησης της ακίνητης και κινητής περιουσίας. Το τραπεζικό σύστημα με τη βοήθεια της τεχνολογίας παράγει διαφορετικές μεθοδολογίες. Η αξιοποίηση κι επένδυση της ακίνητης περιουσίας επίσης ενσωματώνεται με τα συστήματα χρηματοδότησης και με κοινοπραξίες ξένων επενδύσεων.
            Η Κοινότητά μας δεν μπορεί να μην εξελιχθεί και να προσαρμοστεί επιχειρηματικά στους νέους τρόπους δράσης της οικονομίας. Είναι μία απαραίτητη στάση, την οποία δεν μπορούμε να την αγνοήσουμε.
            Οι εκκλησίες, η παιδεία, η φιλανθρωπία, η κοινωνική πρόνοια, οι αθλητικοί μας σύλλογοι, το νοσοκομείο μας, οι πολιτιστικές δράσεις, ένα μέρος της μισθοδοσίας των συμπολιτών μας καλύπτονται από ένα και μοναδικό εισόδημα, κι αυτό προέρχεται από την ακίνητη περιουσία μας.
            Επομένως, δεν έχουμε περιθώρια να δείξουμε κατανόηση στις τυχόν αδυναμίες μας, ούτε να λειτουργούμε γενναιόδωρα ή φειδωλά ως προς τις προτιμήσεις, τις στάσεις και τους περιορισμούς των ασκούντων τη διοίκηση. Οι προσπάθειες ανασυγκρότησης που ξεκίνησαν πριν από 12 χρόνια απέδωσαν καρπούς σε πολλές παραμέτρους και, κυρίως, στη δημιουργία συνείδησης μίας ενιαίας κοινότητας. Το ίδιο θα πρέπει να επιτευχθεί και στην οικοδόμηση μίας αντίληψης κοινής λειτουργίας ως προς τα ακίνητά μας, κι όχι μόνο.
            Παραπάνω έκανα λόγο για συλλογική ευθύνη, για πνεύμα ενιαίας κοινότητας ως προς την επίλυση τέτοιων ζητημάτων.
            Εν προκειμένω, ο ΣΥΡΚΙ, μία από τις σημαντικότερες εξελίξεις στην ιστορία της σύγχρονης ομογένειας, μπορεί, κι επιβάλλεται να διαδραματίσει, ένα ρόλο κομβικό στις μελλοντικές εξελίξεις. Ο σκοπός και οι ανάγκες αυτού του κεντρικού συντονιστικού οργάνου μας, που βγήκε μέσα από κοινοτικό διάλογο είναι γνωστοί. Η βασική αποστολή του ΣΥΡΚΙ είναι να καλλιεργήσει τον διάλογο μεταξύ των εκλεγμένων επιτρόπων, να προωθήσει τη συλλογική αντίληψη στις αποφάσεις, να εκπροσωπεί το σύνολο της κοινότητας, να θέτει νέους στόχους, κι όλα αυτά να διέπονται από δημοκρατικές αρχές και να εποπτεύονται από εκλεγμένους αντιπροσώπους.
            Προϊόντος του χρόνου ανέκυψαν δυσκολίες, αμφισβητήσεις, προσωπικές εκτιμήσεις, αποστασιοποιήσεις αλλά και νέες συμμετοχές. Οι συμπολίτες μας (τόσο οι εν Τουρκία όσο και οι διαμένοντες εκτός αυτής), το Οικουμενικό Πατριαρχείο, οι αρμόδιοι κρατικοί φορείς, τα ΜΜΕ, οι ακαδημαϊκοί, οι ξένοι διπλωμάτες καλωσόρισαν αμέσως αυτήν την πρωτοβουλία και σήμερα ο ΣΥΡΚΙ αναγνωρίζεται ως ο πλέον κατάλληλος φορέας που εκπροσωπεί την ομογένεια στο σύνολό της.
            Όμως, στους κόλπους της κοινότητας εξακολουθούν μερικοί επίτροποι, που λειτουργούν με αισθήματα εγωκεντρισμού, νεποτισμού και ιδιοτέλειας να αντιδρούν ή ακόμη και να υπονομεύουν τις διαδικασίες του ΣΥΡΚΙ φοβούμενοι μήπως χάσουν τα προνόμια που απέκτησαν χάρη πολιτικών συγκυριών. Όλες αυτές οι μεμονωμένες, αλλά κραυγαλέες, αυθαίρετες προσπάθειες ζημιώνουν την κοινότητα καθώς και τους εαυτούς τους, ειδικά σε μία περίοδο πληθυσμιακής συρρίκνωσης, κατά την οποία θα μπορούσαμε να αναπτυχθούμε, αλλά να προλάβουμε και να θεραπεύσουμε από κοινού τις αδυναμίες μας.
            Σήμερα, ο ιστορικός ρόλος του ΣΥΡΚΙ είναι περισσότερο σημαντικός. Εδώ και χρόνια παράγοντες της ομογένειας και η ΟΙΟΜΚΩ εκφράζουν την αγωνία τους για την τύχη της ακίνητης περιουσίας μας, για τους τρόπους αξιοποίησης, τις προκλήσεις της αγοράς, τις νέες μεθοδολογίες αξιολόγησης κ.ά. Το Οικουμενικό Πατριαρχείο ανταποκρινόμενο στο αίτημα αυτό καλλιεργεί, μελετά, αξιολογεί με πλήρως δημοκρατικό σύστημα τον τρόπο με τον οποίο θα δημιουργηθεί αυτή η εποπτική δικλείδα ασφαλείας.
            Νομικοί επί του θέματος και τα όργανα της ΟΙΟΜΚΩ συνεργάζονται, ετοίμασαν καταστατικό, όρους συνεργασίας, τα οποία όλα αξιολογούνται και περνάνε από τη βάσανο του ανοικτού διαλόγου. Μετά χαράς και ικανοποίησης μπορώ να σας καταθέσω, από την προσωπική μου εμπειρία που ασχολούμαι από το έτος 2005 για τα θέματα αναδιοργάνωσης, ότι η πλειονότητα των επιτρόπων μας αντιμετωπίζουν με θετικές διαθέσεις τις αλλαγές και κομίζουν απόψεις για ένα όργανο που θα μπορεί να έχει τα μέσα να κάνει υποδείξεις και να παρέχει νομική υποστήριξη.
            Στις συναντήσεις που είχαμε με τον ΣΥΡΚΙ, την ΟΙΟΜΚΩ και με τις κοινότητες του Βοσπόρου οι θέσεις όλων ήταν θετικές κι εποικοδομητικές. Αυτή η συνείδηση καλλιεργήθηκε χάρη στις προσπάθειες του κεντρικού ομογενειακού μας οργάνου εδώ κι 7 χρόνια. Οι συνάδελφοί μας προτείνουν αντί να δημιουργηθεί ένα νέο, ανεξάρτητο συμβουλευτικό σώμα, τούτο να γίνει εντός του υφιστάμενου φορέα του ΣΥΡΚΙ, στον οποίο υπάρχει συστηματική γραμματειακή υποστήριξη, οργανωμένο αρχείο, υποδομές και εμπειρία συνεργασίας. Τον προσεχή Δεκέμβριο θα συνεχίσουμε τον διάλογο στην Πόλη. Είναι σίγουρο ότι πρέπει όλοι να συμβάλλουμε σε αυτή τη διαδικασία μετεξέλιξης ώστε να είμαστε έτοιμοι για τη νέα περίοδο εκλογών, που ελπίζουμε να μην αργήσουν και να δοθεί η άδεια για τη διενέργειά τους. Οι μετασχηματισμοί για μερικούς, ίσως, θεωρηθεί υποχώρηση από τις προσωπικές τους αντιλήψεις και θέσεις, αλλά δεν μπορούμε να κάνουμε αλλαγές με προοδευτικό πρόσημο στην κοινότητά μας δίχως αυτές να μην θίγουν κανέναν. Οφείλουμε να εξηγήσουμε καλά τον λόγο για τον οποίο πρέπει να προβούμε σε αυτές τις μεταρρυθμίσεις και σε αυτό το σημείο θέλω να επισημάνω τα εξής, για να γίνω περισσότερο αντιληπτός:
1.      Η πληθυσμιακή μας συρρίκνωση είναι δεδομένη κι αποτελεί τον υπ' αριθμόν 1 κίνδυνο της ομογένειάς μας. Απόρροια αυτής της κατάστασης είναι να ανακύπτουν προβλήματα, ανασφάλειες κι αδυναμίες σε όλο το φάσμα της διοίκησης. Αλλά πάνω απ' όλα, κρέμεται άνωθεν των κεφαλών μας η δαμόκλειος σπάθη του αφανισμού. Επείγει να λύσουμε τάχιστα το συγκεκριμένο θέμα, και κατά τη γνώμη μου μπορούμε εν μέρει να το επιτύχουμε βασιζόμενοι στη χρηστή και συνάμα κερδοφόρα, αλλά με σύγχρονους όρους, διαχείριση της κοινοτικής περιουσίας.
2.      Μετά τον βακουφικό νόμο 5737 του 2008, και παρόλες τις αδυναμίες του, η κοινότητά μας απέκτησε πολλά ακίνητα. Χαρακτηριστικό είναι ότι με την εφαρμογή του οι μειονότητες γενικά επίσης απέκτησαν 203 ακίνητα (μέσω δωρεών ή αγοράς), ενώ αντίστοιχα πούλησαν 37. Μας δόθηκαν πολλές  άλλες ευκαιρίες, όπως η ίδρυση επιχειρήσεων, αποδοχή δωρεών στο εξωτερικό και δυνατότητα χορήγησης δωρεών από μεριά μας σε ιδρύματα που έχουν σχέση με τους σκοπούς των δικών μας ιδρυμάτων, η εκλογή εκπροσώπου στο συμβούλιο, η συμμετοχή και υλοποίηση ευρωπαϊκών προγράμμάτων, η πρόσληψη συνεργατών από την Ελλάδα, οι συνεργασίες με ιδρύματα του εξωτερικού, συνεταιρισμούς, κάλυψη εξόδων κοινοτήτων που αδυνατούν να ανταποκριθούν στις στοιχειώδεις ανάγκες και υποχρεώσεις τους, αποχαρακτηρισμός κι εκμετάλλευση σχολικών κτηρίων. Όπως αντιλαμβάνεστε, οι υποχρεώσεις των ιδρυμάτων μας είναι μεγάλες αλλά παράλληλα και η ελευθερία κινήσεων. Την ίδια εποχή οι μειονότητες πήραν βοηθήματα από το εξωτερικό 332.000 Λ.Τ., 4.000.000 ευρώ, 4.429.000 δολλαρίων, 332.000 στερλίνων, ενώ έστειλαν βοηθήματα ύψους 330.000 ευρώ και 5.000 δολλαρίων. Με τα στοιχεία αυτά θέλω να σας καταδείξω τις δυνατότητες που έχουμε τώρα σε σχέση με το παρελθόν. Όσον αφορά στη δική μας περίπτωση, αν και μας έχουν επιστραφεί αρκετά ακίνητα, παραμένουν πολλές εκκρεμότητες είτε επειδή απορρίφθηκαν οι αρχικές αιτήσεις είτε επειδή κατέφυγαν σε ένδικα μέσα φορείς του δημοσίου (π.χ. δασαρχείο) προσβάλλοντας τις αποφάσεις του βακουφικού συμβουλίου. Μόνο οι αγωγές που παρακολουθούν οι δικηγόροι Benlisoy και Κτιστάκης ανέρχονται σε 120 για τα ακίνητα και 13 για τον αποχαρακτηρισμό των μαζμπούτ. Είναι αγωγές ενώπιον του Συνταγματικού Δικαστηρίου και του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Βεβαίως, υπάρχουν και άλλοι νομικοί που παρακολουθούν τα θέματα άλλων κοινοτήτων στην Κωνσταντινούπολη ή στην Ίμβρο. Όπως εύλογα αντιλαμβάνεστε, αρκετές υποθέσεις εκκρεμοδικούν και πρέπει εκ του σύνεγγυς να παρακολουθούνται από την κοινότητα. Για αυτόν ακριβώς τον λόγο είναι αδήριτη η δημιουργία μία νομικής υπηρεσίας που θα συνδράμει τον ΣΥΡΚΙ, θα έχει την εποπτεία όλων των υποθέσεων και θα διατηρεί αρχείο.
3.      Ένα άλλο μείζον θέμα είναι και ο κατάλογος ακίνητης περιουσίας. Δυστυχώς δεν κατέστη δυνατό, εδώ και αρκετά χρόνια, παρόλες τις προσπάθειές μας, να έχουμε μία πλήρη εικόνα της συνολικής περιουσίας μας. Έως σήμερα στον Σύνδεσμο Υποστήριξης Ρωμέικων Κοινοτικών Ιδρυμάτων έχουν καταθέσει στοιχεία μόνον 18 βακούφια, τα οποία έχουν 300 τίτλους ιδιοκτησίας. Καταλαβαίνετε, λοιπόν, πόσο δρόμο έχουμε να διανύσουμε και τι προκλήσεις έχουμε να αντιμετωπίσουμε, όταν επιτέλους δεχτούν όλοι να μοιραστούν τους καταλόγους της ακίνητης περιουσίας τους, όπως ακριβώς ασμένως καταθέτουν κατ' έτος στη Γενική Διεύθυνση Βακουφίων.
4.      Παράλληλα, ιδρύονται νέες κοινότητες (Σμύρνη, Άγκυρα, Αττάλεια και Προύσσα) από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, τις οποίες εξυπακούεται ότι, ως κοινότητες της Πόλης, πρέπει να συνδράμουμε και να στηρίξουμε με κάθε μέσο. Δεν μας επιτρέπεται να λησμονούμε ότι είμαστε ένα αναπόσπαστο σώμα με το Οικουμενικό Πατριαρχείο.
5.      Ακόμη, πρέπει να κάνουμε ιδιαίτερη μνεία στους μη ελληνόφωνους ορθόδοξους της Πόλης. Έχοντας την εμπειρία των αντιοχειανών ορθοδόξων θα πρέπει να επιδείξουμε την ίδια αποδοχή και στους αδελφούς μας Σλάβους, Τούρκους, Γεωργιανούς, κ.ά. οι οποίοι αποτελούν μέρος του εκκλησιάσματος. Η συνεχής τους παρουσία στη λατρευτική αλλά και στην κοινοτική ζωή, πολλών δε από αυτούς γιά πάνω από 10 χρόνια, δεν μας επιτρέπει να τους αγνοήσουμε. Είναι μία νέα πρόκληση για εμάς. Μια πρόκληση που δεν θα αγνοηθεί, όπως έχει αποδείξει η ιστορία της Ορθοδοξίας και της Ρωμιοσύνης, δύο έννοιες δηλαδή ταυτισμένες με την οικουμενικότητα και την αποδοχή. Είναι προσβολή για το παρελθόν μας (τόσο σε επίπεδο θεολογικό όσο και πολιτισμικό) η περιχαράκωση στον εαυτό μας και η άρνηση του Άλλου. Στο χέρι μας είναι να τους εντάξουμε ως ενεργά μέλη των κοινοτήτων μας.
6.      Ένα άλλο ζήτημα που αποτελεί πλέον μία καθημερινότητα στην ομογένειά μας είναι οι μεικτοί γάμοι. Το στοίχημα, εν προκειμένω, που πρέπει να κερδηθεί είναι η ελληνοφωνία των παιδιών κι εν γένει η ελληνική τους παιδεία. Ναι, μεν η ορθόδοξη πίστη είναι μέρος της ταυτότητάς μας, αλλά εξίσου σημαντικό ταυτοτικό και πολιτισμικό στοιχείο της ρωμιοσύνης είναι κι η ελληνική γλώσσα. Ακόμα κι αν τύχει, τη σήμερον ημέρα, να χάσεις την πίστη σου ή να κλονιστεί η θρησκευτικότητά σου, η ελληνική γλώσσα θα είναι εκεί για να σου υπενθυμίζει τις ρίζες και την ιστορία σου. Πρέπει, επομένως, να ενισχύσουμε τις υφιστάμενες δομές εκμάθησης ελληνικών και, ταυτόχρονα, όλοι μας να αγωνιστούμε μέσα στα σπίτια μας για να πετύχουμε αυτόν τον στόχο.
7.      Επιπρόσθετα, νιώθω την ανάγκη να υπογραμμίσω την ανάγκη για εξωστρέφεια. Όπως είπα λίγο παραπάνω, η περιχαράκωση στον εαυτό μας ούτε συνάδει στον Ρωμιό ούτε αποτελεί επιλογή. Αντίθετα, θα έλεγα ότι είναι ο μοναδικός δρόμος προς την καταστροφή και τον απόλυτο αφανισμό μας. Εξωστρέφεια, λοιπόν, και διάλογος τόσο στο εσωτερικό της χώρας όσο και στο εξωτερικό είναι η απάντησή μας. Κι αυτό επιδιώκουμε να υλοποιήσουμε με την ίδρυση νέων φορέων, με σύγχρονες προδιαγραφές, όπως το Κέντρο Πολιτισμού στο Γαλατά ή το Κέντρο Βυζαντινής και Παραδοσιακής Μουσικής στον Άγιο Γεώργιο στο Εδιρνέ Καπού ή την ανάληψη ευρωπαϊκών προγραμμάτων που π.χ. μας συστήνουν στους Τούρκους συμπολίτες μας στα βάθη της Ανατολίας. Όλα αυτά τα ανοίγματα θα δημιουργήσουν και νέες θέσεις εργασίας. Κι εννοείται ότι πρέπει να συνεχίσουμε. Δεν έχουμε την πολυτέλεια να επαναπαυόμαστε. Ο χρόνος είναι εχθρός μας.
8.      Στο ίδιο μήκος κύματος πρέπει να κινηθούμε και σε ό,τι αφορά θέματα μνήμης και ιστορίας. Οι Ρωμιοί, αν και είμαστε ευάριθμοι, φέρουμε το χρέος να αναδείξουμε το παρελθόν μας. Δεν είναι δυνατόν τα κοινοτικά μας αρχεία να παραμένουν κλειδωμένα και απροσπέλαστα στους ερευνητές. Πρέπει να δοθούν κίνητρα (π.χ. υποτροφίες) σε νέους επιστήμονες ιστορικούς, αρχειονόμους κ.ά. να έρθουν και να καταγράψουν την ιστορία μας. Και φυσικά επιβάλλεται να δημιουργηθεί ένας κεντρικός φορέας διάσωσης κι ανάδειξης της μνήμης, στελεχωμένος με επιστήμονες κι εξειδικευμένο προσωπικό, στον οποίο θα μεταφερθούν τα ανενεργά, ιστορικά αρχεία όλων των κοινοτήτων αλλά και, γιατί όχι, σημαντικών προσωπικοτήτων της Ρωμιοσύνης. Θα πάψουν να είναι διάσπαρτα στις τέσσερις γωνιές της Πόλης και θα βγουν από τα κλειδωμένα ερμάρια.
9.      Δεν είναι, όμως, όλα ρόδινα και πολλές φορές τα σχέδιά μας, οι επιθυμίες μας δεν συμβαδίζουν με την πραγματικότητα. Μία τέτοια περίπτωση είναι και το ανοιχτό μέτωπο με τα Φιλανθρωπικά Καταστήματα του Βαλουκλή, το σπουδαιότερο ίδρυμα μας με μεγάλη ιστορία και προσφορά στον κωνσταντινουπολίτικο ελληνισμό. Δυστυχώς, δεν καταφέραμε έως και σήμερα να γεφυρώσουμε το χάσμα. Η κοινότητα μαθαίνει από τρίτους τις δικαστικές αγωγές, τις αξιοποιήσεις, τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει στην οικονομική διαχείριση κ.ά. Είναι καιρός να συμφωνήσουμε στο πλαίσιο των δημοκρατικών αρχών, με γνώμονα το συμφέρον της ομογένειας. Το Βαλουκλή έχει μία σπουδαία τεχνογνωσία σε θέματα νοσηλείας και κοινωνικής πρόνοιας. Τα τελευταία 20 χρόνια συμβάλλει στην αντιμετώπιση και θεραπεία των εξαρτημένων ατόμων από τα ναρκωτικά. Πρόσφατα αποταθήκαμε στο ίδρυμα για να στηρίξει την οικοδόμηση ενός οίκου ευγηρίας στην Ίμβρο. Ευελπιστούμε να ανταποκριθούν στο αίτημά μας, και σιγά σιγά να ομαλοποιηθούν οι σχέσεις μας.
            Για την υλοποίηση πολλών από τα παραπάνω, για να επανέλθουμε κιόλας στο φλέγον θέμα της ακίνητης περιουσίας, χρειάζονται κονδύλια. Προϋπολογισμοί. Δηλαδή χρήματα. Η λέξη κλειδί στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι: επενδύσεις. Αφ' ης στιγμής η μόνη πρόσοδός μας είναι τα ενοίκια, θα πρέπει να συνεργαστούμε με οικονομολόγους, διαχειριστές real estate, έμπειρους στον στρατηγικό σχεδιασμό (management planning) και διεθνείς οίκους αξιοποίησης ακινήτων, έτσι ώστε να βελτιστοποιήσουμε την απόδοση κάποιων κτηρίων ή οικοπέδων μας. Να ξεφύγουμε από τη νοοτροπία της απλής ενοικίασης ενός κτηρίου. Να επενδύσουμε ή να ιδρύσουμε επιχειρήσεις. Στη στοχοθεσία μας πρέπει να εντάξουμε ως προτεραιότητες τη δημιουργία κεφαλαίου και, κατά συνέπεια, τη δημιουργία θέσεων εργασίας, ώστε να διευρυνθεί η βάση των εισοδημάτων μας και να αυξηθεί ο πληθυσμός μας.
            Αυτή η αλλαγή, όμως, χρειάζεται να συνοδευτεί κι από αλλαγές στη διοικητική μας δομή. Από 69 ιδρύματα και 20 συνδέσμους σε ένα ευέλικτο και σύγχρονο σύστημα, που θα ανταποκρίνεται στις νέες προκλήσεις. Κάθε βακούφι πρέπει να παίρνει μεν τις δικές του αποφάσεις, αλλά παράλληλα να λογοδοτεί και σε ένα κεντρικό όργανο που θα εποπτεύεται από τον ΣΥΡΚΙ και θα διατηρεί ένα κοινό ταμείο στο οποίο το κάθε βακούφι θα συνδράμει με το 10%-15% από τα συνολικά εισοδήματά του. Κάθε Νοέμβριο να κατατίθεται ο προϋπολογισμός και το πλάνο δράσεων της χρονιάς που έρχεται και κάθε 6 μήνες ή κάθε χρόνο να δίνουν απολογισμό. Προφανώς, δεν αναφέρομαι μονάχα στις δαπάνες. Η λογοδοσία κι ο απολογισμός θα επεκτείνονται και στην εφαρμογή του στρατηγικού σχεδιασμού, όπως για παράδειγμα την πορεία των επενδύσεων. Εάν δεν έχουμε μία σταθερή εικόνα της οικονομικής μας κατάστασης, αν δεν εξασφαλίσουμε ελεγκτικούς μηχανισμούς, δεν θα μπορέσουμε να στηρίξουμε μακροπρόθεσμα τις δράσεις μας ούτε θα εξασφαλίσουμε τη βελτίωση της κατάστασης που όλοι προσδοκούμε. Με ριζικές μεταρρυθμίσεις και τόλμη θα κατοχυρώσουμε το μέλλον της Ρωμιοσύνης στην Πόλη και την Ίμβρο και θα εξασφαλίσουμε τη διασφάλιση της ταυτότητάς μας, τη συνέχιση της γλώσσας μας, την ύπαρξη θέσεων εργασίας, την παροχή νοσηλείων και κοινωνικής πρόνοιας.
            Τα τελευταία 10 χρόνια έγιναν αρκετά σε όλους τους τομείς, αλλά, επαναλαμβάνω, το πληθυσμιακό μας πρόβλημα κι ο χρόνος είναι τα δύο βασικά προβλήματα, που αν δεν δράσουμε τάχιστα κι αν δεν προβούμε στις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις, αν δεν προετοιμάσουμε την επόμενη γενιά για την ερχόμενη τριακονταετία με όλα τα σχετικά εφόδια, τότε θα είναι αδύνατο να τα υπερπηδήσουμε.
            Σήμερα, από αυτό το βήμα προσπάθησα να σκιαγραφήσω το μέλλον που πρέπει η κοινότητά μας να κατακτήσει. Ένα μέλλον ισχυρό από οικονομικής πλευράς, που θα εξασφαλίζει μια εύρωστη παρουσία στην Τουρκία και στο εξωτερικό. Θα θέτει τα θεμέλια για τη συνέχιση της γλώσσας μας, της πίστης μας, του πολιτισμού μας στην κοιτίδα των προγόνων μας. Ένα μέλλον που θα διέπεται από δημοκρατικές αρχές, ανοιχτές διαδικασίες, που θα μεταβάλλει τις πληγές του παρελθόντος σε κινητήρια δύναμη και δημιουργία.
            Δοθείσης της ευκαιρίας εκφράζω τα θερμά μου συγχαρητήρια στον φίλο, οικογενειάρχη, δάσκαλο, ψάλτη, άρχοντα, πρόεδρο, αρθρογράφο αλλά κυρίως στον άξιο συμπολίτη μας Αντώνη Παριζιάνο, που με τόση σεμνότητα, λαχτάρα, αγάπη, αφοσίωση προσφέρει από κάθε θέση την αγάπη του για το καλό της Ρωμιοσύνης.
            Ο Αντώνη Παριζιάνος είναι υποδειγματικός άνθρωπος, που εργάζεται 50 χρόνια δίχως απαιτήσεις κι εγωισμούς. Τον σεβόμαστε και τον αγαπάμε. Ως συνεργάτες του στην Πόλη είμαστε ευγνώμονες στην ΟΙΟΜΚΩ που σήμερα τον τιμά. Ευχόμαστε στον ίδιο αλλά και σε όλους τους παρόντες υγεία και αγωνιστικότητα, για να συνεχίσουμε από κοινού την πορεία μας στις πατρογονικές μας εστίες, η οποία είναι πορεία πολιτισμού, οικονομικής προόδου και κοινωνικής συνύπαρξης.
            Σας ευχαριστώ!